De lopersgroet

Als je hardloopt ken je hem: de lopersgroet. Ik ben er groot fan van en zie iedere wederzijdse lopersgroet weer als een klein succesje. Het maakt mij ook niet uit of je van voor komt of van achter, man of vrouw bent, hard of zacht loopt, of je muziek op hebt of dat je met je loopmaatje aan het babbelen bent; ik ga je groeten. Sowieso. Ik heb alleen geen vaste groet. Die komt meestal een beetje op tijdens het moment:

Ik loop te lopen. Ik spot een andere loper op 150 meter. Groen shirt. Rotterdam Marathon 2015. Zelf niet gelopen, maar goed shirt. Ik draag mijn Roparun-shirt. Ook een goed shirt, maar niet van de Rotterdam Marathon. Hoe gaat die andere loper nou weten dat we die band hebben? Doet er niet toe. Misschien is hij ook wel Roparunner. Doet er ook niet toe. 100 meter. Tempootje hoor. We lopen elkaar tegemoet, dus ik kan niet helemaal goed inschatten wat zijn tempo is, maar het ziet er vlot uit. 70 meter. Ziet mijn tempo er voor hem een beetje oké uit? Ik doe er voor de zekerheid een schepje bovenop. 50 meter. Wel even groeten zo. We oefenen tenslotte dezelfde hobby uit. 40 meter. Waarom eigenlijk groeten? We lopen allebei al te lopen. Daar hebben we geen erkenning bij nodig. 30 meter. Jawel, is leuk. Lopersgroet! Oké, groeten. Knikje doen? Nee, dat is te subtiel. En met zonnebril komt dat al helemaal niet over. 20 meter. Vingertjes dan? Ja, kan. Misschien een ‘heuj’ erbij. Of een ‘hi’. Kijk maar. Doe maar wat. 10 meter. Maar doe iets. 5 meter. Vingertjes. Check! ‘Middag!’ Check! Hij knikt! Top! Wij snappen elkaar. En door!

De lopersgroet is exclusief voor trainende lopers onderling. Hij is niet bestemd voor wandelaars (tenzij dit uitlopende of intervallende hardlopers zijn), fietsers of automobilisten. Beetje gek natuurlijk, want het zijn gebruikers van dezelfde weg, maar zo zijn de regels. Het zal hem zitten in de erkenning van elkanders soortgelijke afzien. Een soort van zeer kortstondig sportief verbondje. Een ‘ik snap jou en jij snapt mij’.

Ik loop verder te lopen. Een man met fluoriserend hesje fietst mij tegemoet. Zal wel naar zijn werk gaan. Hij passeert en roept enthousiast ‘mogguh!’. Ik een reflex kopieer ik zijn ‘mogguh!’. Wat was dit? Hij lopersgroette mij. En ik hem. Moet niet gekker worden. Die ongeschreven regels zijn er tenslotte niet voor niets. Nog even en ik ga wielrenners een fijne dag wensen! Kom op zeg…

En door!

3 gedachtes over “De lopersgroet

  1. Hahah, ja! Zo is het precies! Ik groet altijd maar probeer in te schatten of er terug gegroet gaat worden. Soms gebeurt dat niet en dan voelt dat toch raar, als een soort afwijzing. Loop ik raar, niet hard genoeg, fout shirt ?. “Sukkel” brom ik dan in mezelf en zet Mn muziek wat harder.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s