Hardloopdip

De hardloopdip van 2017 (ook wel Dip’17); ik zit er middenin. Ieder jaar komt de Dip weer terug en ieder jaar verrast hij me toch weer een beetje. Het was tenslotte een prachtig jaar met 2 marathons, een Ironman, een 60 kilometer op het strand, een halve triathlon, een paar sprint triathlons, een handjevol halve mara… Hmmm. Wacht eens even. Misschien is het ook wel gewoon even klaar voor dit jaar. De koek gewoon op. Het tankje leeg. Misschien is het dus best wel oké om niet 4 keer per week te trainen (ik kom momenteel met moeite aan 2 keer per week…) en de teugels wat te laten vieren (zéker al 5 kilo aan speciaalbiertjes aangekomen sinds de zomer).

Het mag ook best na al het trainings- en wedstrijdgeweld sinds januari. Ik heb weken gehad die naast het gezinsleven en fulltime werken bestonden uit 10 trainingen. Bizar als ik er nu – nog niet eens zo heel veel later – op terugkijk. Dagen waarop de wekker om half 5 een 60 kilometer fietstraining en een klein stukje hardlopen aankondigde met na de werkdag als toetje 2,5 kilometer zwemmen om er vervolgens weer netjes voor tienen in te kruipen. Weken met alleen maar slapen, eten, werken, trainen. Allemaal om toe te werken naar mijn doel van dit jaar: 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en een marathon lopen zonder ergens tussendoor dood neer te vallen. Allemaal helemaal goed gekomen tijdens de Ironman op 19 augustus in het Zweedse Kalmar, in een tijd die ik prima genoeg vind om heel wat jaartjes onuitgedaagd als pr te staan.

Of je nou voor een Ironman traint of voor een 10 kilometer of gewoon alleen hardloopt om het hardlopen, een dip moet kunnen. Is soms zelfs essentieel voor de balans. Mijn eerste Dip – Dip‘14 – kwam na mijn tweede marathon. Bijna een maand deed ik helemaal niets na Amsterdam. Ik was er even helemaal klaar mee. En daarna ook in één klap weer helemaal niet. Vol goede moed begon ik na een maand van niet-hardlopen aan mijn schema voor de marathon van Parijs. En dat bleek precies te zijn wat ik nodig had: een net trainingsschema op een keukenkastje zodat ik er dagelijks naar kijk.

Mis ik straks in 2018 in een tijd met strakke schema’s eens een training, dan baal ik daar flink van. Dan ben ik kwaad op mezelf dat ik het schema niet strak genoeg naleef en moet ik de training inhalen. Nu even niet. Deze maand van minder vaak en minder ver balanceert in één klap mijn jaar netjes uit. Handje kruidnoten hier, oliebolletje daar: helemaal prima! Tweede stukje taart erbij? Graag! Het moet allemaal een beetje leuk blijven en door nu even heel veel minder te doen, is straks weer heel veel meer doen extra leuk. Lang leve Dip’17! Nou ja, niet té lang…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s