Medailles

Van ‘met startnummer ingelijst in de huiskamer’ tot ‘in een schoendoos ergens onder het bed’; de ideeën over wat te doen met medailles lopen nogal uiteen. Net als de ideeën over of zij die er één krijgen dat wel écht allemaal verdiend hebben. Vroeger kregen enkel de nummers 1, 2 en 3 een medaille en mocht de rest blij zijn met het startnummer als herinnering.

Ik zie de medaille na een hardloopwedstrijd niet als een prijs die je verdiend hebt. Een medaille is bij mij veel meer een tastbare herinnering. Ik vind het dus ook wel passend dat iedereen na de finish een medaille krijgt. De waarde die je er vervolgens aan hecht, bepaal je zelf. Heb je jezelf helemaal de tandjes getraind om van de bank naar je eerste 5 kilometer te komen? Dan is de medaille van je eerste 5 kilometer wedstrijd voor jou waarschijnlijk goud waard. Hij staat voor een overwinning op jezelf en is een tastbaar bewijs van het overtreffen van wat je eerder kon. Loop je met 2 vingers in je neus je zoveelste 5 kilometer, dan zal die medaille ongetwijfeld anders aanvoelen en heb je meer met dat flesje water één vrijwilliger verderop.

Mijn medailles hangen samen met al mijn startnummers op de overloop. Niet zichtbaar voor visite, maar ik loop er zelf zo’n 12 keer per dag langs. 14 keer wanneer mijn sokken ‘s morgens nog in de droger blijken te zitten. Gek genoeg zijn al die plakjes (en dan met name die van de grotere afstanden) mijn dierbaarste bezit. En ja, ik weet ook wel dat alle reguliere hardloopwedstrijden een finisherspercentage tussen de 98% en 99% hebben. Zo betekent meedoen dus bijna altijd finishen en betekent dat dus weer dat je je medaille gewoon koopt bij je inschrijving. Maar dat is dan maar zo: ik koop mijn eigen beloning. Prima ook wel. Ik heb er tenslotte zelf voor gekozen de wedstrijd te lopen, wist zelf allang dat ik niet nummer 1, 2 of 3 zou worden en wilde zelf toch al die maanden, weken, dagen, uren ervoor trainen. Dan kan ik zelf ook net zo goed, naast het welverdiende biertje en de welverdiende hamburger, zorgen voor de welverdiende plak voor aan mijn bord.

Ondanks de massaproductie van zo’n ding is een medaille voor mij heel persoonlijk. Anderen kunnen delen in mijn blijdschap, trots zijn op mijn prestatie en iets vinden van de medaille zelf, maar mijn precieze gevoel erbij delen ze niet. Kijk ik naar mijn medaille van Rotterdam 2014, dan loop ik weer met krampscheuten op die Bosdreef. Die simpele Royal Ten-medaille uit 2015? Ik ren weer een regenachtige 10 kilometer door een mooi stuk Haags bos. Parijs 2015? Een warme, krampvrije en bovenal prachtige marathon in een wereldstad. De Ironman? Maanden van trainen in de vroegte en uiteindelijk één lange dag vol afzien en emoties. Zo hebben ze stuk voor stuk een verhaal en is mijn medaillebord letterlijk een kapstok vol hardloopherinneringen geworden.

Gezien herinneringen niet in waarde afnemen, leken me dat prima investeringen voor de toekomst en was ik zeker van plan er nog vele bij te kopen. Hoe lelijk sommige ook zijn…

Een gedachte over “Medailles

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s