Op bekerjacht in Binnenmaas

Het is zondag 21 januari 2018 en vandaag ga ik voor het eerst in mijn bijna vijfjarige hardloopcarrière voor een prijs. En het is dan misschien geen grootse prijs, maar sinds ik vorig jaar op het slotstuk van het Beers cross drieluik op het eiland Tiengemeten een tweede plek behaalde op de vijf kilometer wil ik deze prijs. Ik kreeg destijds namelijk geen beker. Die waren enkel voor de winnaars van het eindklassement. En daar moest je de twee eerdere lopen ook voor hebben gelopen. Had ik niet. Ik kreeg voor mijn tweede plek een cadeaubon van een lokale kledingwinkel. Zeker aardig, maar ik wilde een beker. Gewoon, omdat ik dan een echte hardloopbeker zou hebben.

Nu, bijna een jaar later is er een nieuw drieluik. De eerste cross is in Binnenmaas, rond de recreatieplas. Dit keer sta ik ingeschreven voor alle drie de wedstrijden. En die winnaars van het eindklassement van het gehele drieluik? Daar ga ik er dit jaar één van zijn! Want dan heb ik een echte hardloopbeker! Alleen nog even drie keer op of in de buurt van het podium eindigen.

Tien uur. Startnummer halen. Snel een kopje koffie. Jasje uit. Joggingbroek uit. Beetje inlopen en het terrein verkennen. Oeh! Drassig! Tsja, dat hoort bij een cross. Loopt daar nou iemand te strooien op het asfalt? ‘Uitkijken zo! Op deze stukken kan het nog glad zijn!’ Ja, daar loopt iemand te strooien. Vijf minuten voor de start. De starter roept iets over gladheid, modder en vooral veel plezier hebben. Start! Wow. Het gras is echt drassig. Ik lig zesde na de eerste honderd meter. Zesde, daar zijn we niet voor gekomen. Nog eens honderd meter verder heb ik de vierde plek te pakken. Ik loop gelijk op met een jongen die ik al herkende van de cross op Tiengemeten. Daar hadden we een mooie strijd om de tweede plaats die ik uiteindelijk won. Vandaag spelen we, zoveel mogelijk de modder ontwijkend, hetzelfde spelletje om de derde plaats. De nummer één is sowieso al te ver weg en nummer twee lijkt ook een voor mij te hoog tempo te hebben. De jongen en ik wisselen twee keer van plek en dan weet ik een klein gaatje te slaan.

De resterende drie kilometer word ik opgejaagd door voetstappen achter mij. Bizar hoe spannend het lopen om een plek kan zijn. Normaal ben ik bezig met mijn eigen tempo en ben ik me wel bewust van lopers om mij heen, maar niet zo extreem als nu. De laatste kilometer lijkt zo vreselijk lang. Ik denk dat ik het ga redden, maar zeker weten doe ik het niet. Op het laatste veld is een soort slalom uitgezet waardoor ik al slingerend ineens prima kan zien waar ik lig ten opzichte van de rest. Ik heb een seconde of tien, schat ik in. Moet genoeg zijn. Maar terwijl ik dat denk, is daar ineens de finish. Mijn horloge geeft aan dat we nog zeker vierhonderd meter hadden gemoeten voor een echte vijf, maar laat ik niet klagen en gewoon finishen.

Derde! Ik ben derde! – Hijs het rood-wit-blauw. Laat het volkslied door de speakers schallen! Ontkurk de champagne! Huldig mij! – De prijsuitreiking vindt plaats op de parkeerplaats van de plas met de bekende lokale kledingwinkel-waardebonnen. Helemaal goed. Die beker komt er. Straks in maart op Tiengemeten. Maar volgende maand eerst nog de Hellegatcross bij de Banaan in Ooltgensplaat voor deel twee van mijn bekerjacht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s