De langste marathon

Evenement: Kroondomein Het Loo Marathon (Midwintermarathon)
Datum: zaterdag 3 februari 2018
Starttijd: 10:30
Plaats: Apeldoorn
Deelnemers: 150
Eindtijd: 3:49-ish

“Hoe weten jullie waar je naartoe moet?” riep de man van het stel-met-hond nadat ik ze passeerde.
“Hij navigeert,” riep ik hem wijzend naar mijn anonieme voorganger toe. “Hoop ik!”

Afgelopen zaterdag liep ik mijn langste marathon. Niet figuurlijk gesproken overigens. Ik liep gewoon een extra kilometer nadat ik linksaf was geslagen, waar ik rechts had gemoeten. Uiteraard moest ik dat stuk ook weer terug. Mijn eindstreep lag op een kleine 45 in plaats van de geplande 42,195 kilometer. Geen ramp, want het waren 45 prachtige kilometers…

De Kroondomein Het Loo Marathon van de Midwintermarathon in Apeldoorn was het zaterdagse voorprogramma in een weekend met nog veel meer loopgeweld. De hoofdmoot vond plaats op de zondag met de Asselronde (25 kilometer), de mini-marathon (wat een gekke naam is voor een 10 mijl, maar goed…), de 8 van Apeldoorn en een kidsrun. Niets van meegekregen overigens, want toen lag ik allang weer spierpijn hebbend thuis op de bank te genieten van mijn prachtige medaille.

De marathon was een trail en dat heb ik geweten. Mijn eerste echte trailloop – op twee kleine grasveld-crossjes na – was er één van pittige heuvels, glibberige modder, gemene takken over het pad en oneindig veel Hollandsch natuurschoon. Daarbij was het de bedoeling dat de circa 150 deelnemers zelf de navigatie op zich namen. En waar iedereen druk navigerend met het door de organisatie geleverde gpx-bestand in de weer was, had ik de arrogante gedachte dat ik dat klusje wel even zou klaren zonder navigatiehorloge. Ik nam nog wel het kaartje van de organisatie aan en had de route in mijn telefoon gezet, maar was van plan vooral lekker achter mijn voorganger aan te hobbelen. Het nadeel met zo’n klein deelnemersveld is echter dat voorgangers wel eens net wat verder van je weg kunnen zijn dan je zou willen. Het bochtige parcours kwam dit niet ten goede. Zodoende volgde ik na een kilometer of 35 het roze hesje van een – zo bleek achteraf – niets met het evenement te maken hebbende mountainbiker en begon ik aan de ruime kilometer die de rest toch maar mooi gemist heeft. Nadat het wel erg lang stil bleef om mij heen en ik echt niets of niemand meer in het zicht had, heb ik mijn telefoon erbij gepakt. Daarop knipperde mijn stipje behoorlijk ver van de routelijn af waardoor ik wakker schrok en rechtsomkeert maakte.

Aangezien ik er echt niet voor een tijd liep, baalde ik niet al te stevig. Zeker niet gezien het al met al een prachtige omgeving was en ik er ergens wel de humor van kon inzien dat mijn arrogantie op die manier werd afgestraft. Ik nam de extra kilometers op de koop toe en finishte tevreden in de ijzige miezerregen.

Nog elf marathons te gaan om mijn doel van dit jaar aan te tikken. Langer zullen ze niet snel worden en glibberiger en kouder waarschijnlijk ook niet. Ook ben ik bang dat ze niet heel veel mooier gaan worden, maar zelfs als dat niet zo is, heeft iedere marathon wel weer zijn eigen verhaal. Hopelijk valt dat verhaal de volgende keer wel in mijn voordeel uit…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s