Utrecht: de pijnlijkste marathon

Evenement: Utrecht Science Park Marathon
Datum: zondag 18 maart 2018
Starttijd: 12:30
Plaats: Utrecht
Deelnemers: 353
Eindtijd: 3:59

“Kunnen we je ergens mee helpen, Thierry?” vroeg de op zo’n 34 kilometer langsfietsende EHBO-dame.
“Heb kramp. Maar het gaat wel,” overtuigde ik haar, maar vooral mezelf.

Vier weken geleden leerde een zweepslag mij wat een blessure is.
Drie weken terug liet ik de kruk waarmee ik het normale lopen ondersteunde voor het eerst weer staan.
Twee weken gelee begon ik voorzichtig met 8 kilometer hardlopen.
Vorige week liep ik een halve marathon met de rem op 5 minuten per kilometer.

En gisteren tikte ik voor de dertiende keer de marathonafstand aan. Veruit mijn langzaamste marathon. Veruit mijn koudste marathon. Veruit mijn meest gure marathon. Maar bovenal veruit mijn pijnlijkste marathon, doorspekt met kramp en ongemak.

Gisteren vond ik mezelf een halve marathon lang vooral een domme sukkel. Niet omdat de zweepslag terugkwam. Dat had einde oefening geweest. Maar een domme sukkel omdat ik per se moest van mezelf. Omdat ik niet halverwege besloot te finishen op de halve. Omdat ik in de haast mijn bidon, muts en handschoenen in mijn tas had laten zitten. Omdat ik te lang op mijn oude schoenen had doorgelopen en zodoende gloednieuwe inliep op een marathon. Omdat ik een marathon aan het lopen was die ik voor het grootste deel van deze marathon helemaal niet wilde lopen.

En vooral dat laatste knaagde. Ik heb nog nooit de volle tweeënveertig kilometer een marathon wíllen lopen. Er is altijd een moment dat ik het lopen en mezelf vervloek, maar dat moment zit doorgaans tegen het einde aan. Niet in de laatste eenentwintig kilometer en ook nog eens een deel van de eerste paar kilometer.

Het grootste deel van de ervaring ligt bij mezelf, maar de marathon zelf hielp ook niet mee. De route is vrij onaantrekkelijk, met enkel een paar leuke kilometers door het centrum van Utrecht. Het weer was vreselijk met een gevoelstemperatuur van min 10 door de koude, gure oostenwind. En door dit weer leek het water bij de drankposten ijswater en was het publiek grotendeels afwezig.

Al met al geen topdag. Maar goed. Leer je van. Word je sterker van. Neem je mee voor een volgende.

Vandaag vind ik mezelf nog steeds een domme sukkel. Maar wel een domme sukkel die vol goede moed gaat trainen voor de volgende. En een domme sukkel met toch mooi weer een nieuwe marathonmedaille…

Een gedachte over “Utrecht: de pijnlijkste marathon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s