De gemoedelijkste marathon

Evenement: Marathon Tilburg
Datum: zondag 13 mei 2018
Starttijd: 09:30
Plaats: Tilburg
Deelnemers: 316
Eindtijd: 3:53

“Genieten hier! Of niet dan?” zei de beste man nadat ik hem weer inhaalde. Vlak daarvoor was hij plots gestopt met hardlopen en haalde hij zijn telefoon uit zijn flipbelt. Even rustig een fotootje maken van het Brabantse land. Moet kunnen…

De marathon van Tilburg was nieuw. Nou ja, bijna nieuw. Ze deden het hier voor de tweede keer. Maar ze pakten het wel meteen groots aan met een hele, een halve, een kwart én een achtste marathon. Veruit de meeste deelnemers kozen voor de halve, maar ook de hele mocht rekenen op ruim driehonderd sportievelingen. Al met al was het een gemoedelijk dagje. Gemoedelijk met een zachte g natuurlijk, want Brabant.

De start was lekker vroeg en het weer was met een graad of dertien en wat motregen perfect. Aan de omstandigheden lag het dan ook zeker niet. Ook niet aan de stadsdichter en de zanger die ons vanuit een hoogwerker respectievelijk een gedicht over hardlopen en een gemoedelijke versie – want half tien op de zondag – van Guus’ Brabant toeschalden.

Na de start merkte ik al vrij vroeg dat ik niet de dag ervoor heel de dag had moeten klussen. Ook was het half uur lange sprintje op de fiets eerder op de dag – waarna de trein natuurlijk gewoon vertraging bleek te hebben – niet echt ideaal voor de benen. Deze voelden dan ook al vrij snel vrij zwaar. Te zwaar merkte ik na vijf kilometer al. Toch gingen de eerste vijfentwintig kilometer best lekker. En ineens was daar de kramp, inmiddels een goede bekende. Eigenlijk kan ik ook niet meer van ‘ineens’ spreken. Hij was er gewoon, als verwacht. Ik moet toch binnenkort eens aan mezelf uitleggen waarom ik dit dan blijf doen…

De laatste zeventien kilometer waren een ietwat langere strijd dan gewenst. Ik vervloekte mezelf en daarbij mijn benen en voeten in het bijzonder. Gemoedelijk vervloeken, dat wel. Vervloeken en gemoedelijk lijken niet helemaal samen te gaan, maar gek genoeg went zelfverkozen lijden waarbij een finish altijd (hoe ver deze ook nog is) in het verschiet ligt. Ik weet dat ik er desnoods kruipend of hinkend overheen ga; die finishboog komt en ik ga er onderdoor.

Het was een marathon zonder uitersten. Niet al te veel publiek, maar ook geen kilometers zonder. Zo af en toe eens een blaaskapel of een bewoner die zijn speakers voor de gelegenheid testte. Prima bevoorrading, attente vrijwilligers en een nette verzorging voor en na de race. Al met al erg gemoedelijk, maar niet heel bijzonder. Bij de finishboog klonk de gebruikelijke speaker en ontving ik mijn welverdiende medaille.

En zo finishte ik mijn dertiende marathon op een al wat voller Koningsplein en ben ik na vier marathons dit jaar nog steeds op zoek naar die eerste echt succesvolle. Misschien komt kwantiteit de kwaliteit toch niet helemaal ten goede.

Over twee weken nummer vijf…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s