Leiden: de fijnste marathon

Evenement: Leiden Marathon
Datum: zondag 27 mei 2018
Starttijd: 10:45
Plaats: Leiden
Deelnemers: 708
Eindtijd: 3:36

“Ziet er goed uit, Thierry!” riep de toeschouwer vanuit de berm. “Even volhouden nog!” Ik kon hem totaal geen ongelijk geven en volgde zijn advies op.

Ik had de strekking van dit stuk dus al helemaal bedacht vooraf. Iets met: ‘in verzengende hitte krampachtig en dorstig lijden tijdens de tweeënveertig van Leiden’. Krantenkopje, hè? Het zou een melancholische en poëtische uiteenzetting worden van de wijze waarop mijn krachten mij dit jaar marathon na marathon steeds wat meer in de steek lieten. Het stuk zou wellicht eindigen met de mededeling dat ik er helemaal klaar mee was en dat ik mij lekker op punniken zou storten of zo. Wee mij. Arme ik. Boehoehoe.

Maar… De marathon van Leiden was fantastisch!

Ja, het was vreselijk warm. Zo warm dat ik grote delen met pet op liep en dat doe ik eigenlijk nooit. Zo warm dat ik een week lang liters en liters water had gedronken ter voorbereiding. Zo warm dat ik vooraf zo bang was dat ik helemaal stuk zou gaan van de hitte. Maar laat de organisatie van Leiden zich nou net als ik goed voorbereid hebben! Extra sponsposten, extra waterposten, waarschuwingen aan alle kanten; meer had de organisatie niet kunnen doen. Meer deed het publiek wel: tientallen initiatieven van subtiele tuinslangen tot complete sproei-installaties en van kinderen met enkele bekertjes tot waterposten die niet voor officiële hadden onder gedaan. Ik heb er welgeteld nul overgeslagen en ben de initiatiefnemers stuk voor stuk dankbaar!

En ja, het was vreselijk ver. Toch weer tweeënveertig kilometer en honderdvijfennegentig meter om precies te zijn. Twee weken na mijn vorige poging zag ik daar toch net wat meer tegenop dan bij eerdere marathons. Vooral omdat de vorige drie pogingen nou niet bepaald krampvrij waren verlopen. Maar… ik kreeg geen kramp! Dat was even geleden en heel erg welkom. Die kramp zat namelijk na Tilburg echt niet meer alleen in mijn bovenbenen. Die begon vooral tussen mijn oren te zitten. Gezien hij uitbleef door al die litertjes water tijdens én voor de race heb ik er vertrouwen in dat dit weleens de tactiek kan zijn die ik altijd moet hanteren. Sommigen stoten zich geen tweemaal aan dezelfde steen. Ik had er een behoorlijk hoopje stenen voor nodig, maar denk dat ik inmiddels weet hoe ik de volgende moet mijden.

Tot slot het publiek. Ik had een kopietje van Utrecht of Tilburg verwacht. Dit was echter een prachtig volksfeest dat haast kan tippen aan dat feestje in Rotterdam. Natuurlijk hielp het weer een handje mee, maar het publiek stond echt overal en zorgde voor golven van applaus, high-fives, muziek, bananen, winegums en puur enthousiasme.

Kortom, Leiden had ik echt even nodig en heeft mijn geloof in een prettige marathon die vlak te lopen is weer volledig hersteld. Mijn eerder bedachte klaagzang gaat nu dus totaal niet op en dat klinkt dan misschien stukken minder dramatisch, ik teken ervoor! Op naar Amersfoort!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s