Amersfoort: de rommeligste marathon

Evenement: Amersfoort Marathon
Datum: zondag 10 juni 2018
Starttijd: 10:30
Plaats: Amersfoort
Deelnemers: 115
Eindtijd: 3:44
“Jaaaaa! Klein stukje nog!” riep toeschouwer na toeschouwer langs de kant. “Je bent er bijna!” En ja, dat klopte. Wanneer je de halve liep…
Klinkt niet zo lief: de rommeligste marathon. Is het misschien ook niet. Maar toch was Amersfoort de rommeligste marathon die ik liep. Geeft niet vreselijk veel, want ik heb er weer één gelopen, had al met al een prima dag en doe graag uitspraken als ‘er zijn ergere dingen in de wereld’…
Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ik denk dat de Amersfoort Marathon enkel rommelig was voor de 115 marathondeelnemers. En dus niet zozeer voor de kleine 5.000 andere deelnemers op de – hou je vast – 1,1 kilometer kidsrun, 2,2 kilometer kidsrun, 5 kilometer, 10 kilometer, halve marathon, estafettemarathon en – even inademen hoor – wandelmarathon. Hmmm, daar heb je het dus: er is wel heel erg veel te doen en dat is allemaal met en in elkaar verweven. Organisatorisch past het allemaal ook nog eens naadloos. Als je er echter op inzoomt naar een enkele marathonloper als ik, zitten er toch wat haken en ogen aan de ervaring die dat oplevert.
Laat ik niet doen alsof alle afstanden tegelijk startten en kris-kras door elkaar liepen waardoor er treintjes van geoefende marathonlopers met 18 kilometer per uur over kleuters heen denderden. Zo erg was het ook weer niet. Wat erg was – of eigenlijk ergerlijk – was het tegelijk starten van de halve marathon met ruim 1.000 deelnemers, de 30 teams van de estafettemarathon en de 115 man op de marathon met vlak daarna de 400 wandelaars van de wandelmarathon van 21,1 kilometer.
Wat je kreeg op een parcours van 2x een halve marathon was het volgende:

  • Drukte in het begin doordat er geen trechterstart werd gebruikt, zodat het parcours overbevolkt raakte op de smallere stukken;
  • Een sfeer in de lange slinger van lopers die zich gedroeg naar de halve marathon met ‘we zijn op de helft’, ‘we zijn er bijna’ en sprintjes tegen het eind aan;
  • Toeschouwers langs de kant die de halve marathon supporterden en daardoor zeker tegen het einde aan de laatste loodjes-kreten ten gehore brachten;
  • Estafettelopers die je als frisse hoentjes voorbij kwamen huppelen omdat ze nu eenmaal een kleinere afstand op hogere snelheid konden afleggen;
  • Een gigantische afname in het aantal toeschouwers in de 2e ronde;
  • Een muur van wandelaars in de 2e ronde die – uitzonderingen daargelaten – de volle breedte van het parcours gebruikten voor de wandeltocht en daarmee de rechte lijn die je als marathonloper wilde aanhouden doorbraken.

Ik snap de wil om een vol programma neer te zetten zodat iedereen bediend wordt. Ook realiseer ik me dat een groot deel van mijn punten zich tussen de oren afspeelt. Maar laat dat nou net de plek zijn waar ik mijn marathon voornamelijk loop…
Dus, dikke tip voor de organisatie: maak dit minder rommelig. Ik weet niet precies hoe en snap ook wel dat ‘makkelijk lullen is vanaf de zijlijn’, maar laat mij de kritische, licht ervaren noot vanuit het deelnemersveld zijn die wat goedbedoelde stof tot nadenken over de zijlijn heen roept.
Deze niet enkel zure noot wil overigens ook nog wel even kwijt dat hij erg blij was met de aantrekkelijke route, de enthousiaste vrijwilligers en de vele muziek- en waterpunten. Al miste ik wel sponsposten… En was de medaille wat klein… En niet uniek per afstand… En, oké klaar nou…! Laten we elkaar gewoon een handje geven en niet per se afspraken maken over of we dit nog eens doen. Oké? Oké. Ik moet gaan nu. Doei.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s