422 kilometer

‘Je bent wat?’
‘Zoekende.’
‘En wat zoek je dan?’
‘Weet ik niet. Het is niet per se sneller. Winnen doe ik toch alleen maar van mezelf en ik kan er prima mee leven dat een eerdere zelf vooralsnog gewonnen heeft. Het is dus iets met verder.’
‘Oké, Verder. Verder dan wat?’
‘Of meer. En extremer. Hoger. Warmer. Of juist kouder. Iets in die lijn.’
‘Dan wat?’
‘Dan wat al was. Dan wat ik al heb gedaan. Meer dan een triathlon. Meer dan iets verder dan een marathon. Meer dan een veelvoud aan marathons in een jaar.’
‘Waarom?’
‘Waarom niet?’
‘Omdat je er misschien nooit achter komt. Misschien vind je nooit precies wat je zoekt.’
‘Misschien…’
‘En misschien ga je wel stuk.’
‘Dan heb ik het in ieder geval geprobeerd.’
‘Dat is gemakkelijk gezegd zolang het nog niet zo ver is.’
‘Ik heb deze maand uitgeprobeerd of ik stuk kon gaan. Iedere dag hardlopen. Minimaal 10 kilometer. In totaal kwam ik op 422 kilometer.’
‘In een maand?’
‘Jup! Voelt een beetje als een ultra-interval of zo.’
‘Ben je er blij mee?’
‘Soort van. Alles is heel gebleven. Heb nog nooit zoveel gelopen in een maand. Daarbij was het natuurlijk aan de warme kant. Gezien ik geen warm-weer-loper was, is dat ook wel een overwinning.’
‘Geen pijntjes?’
‘Tuurlijk wel. Iedere dag lopen ga je voelen. Alle kleine pijntjes zijn groot geworden en de snelheid was er uiteindelijk ook wel redelijk uit. Maar puntje bij paaltje is alles nog heel en kan ik nu een paar rustdagen pakken.’
‘Nou, mooi. En dan?’
‘Ja, dat weet ik dus niet. Ik denk een ultraloop uitzoeken of zo.’
‘En even netjes die 12 marathons afmaken, hè?’
‘Ja, die ook. En ondertussen plannen maken voor volgend jaar.’
‘Weet je? Op een gegeven moment is het op.’
‘Wat is op?’
‘Of jij of de uitdagingen.’
‘Groot kans dat ik dat ben.’
‘Ja, groot kans.’
‘…’
‘Dus waarom dan?’
‘Dat vroeg je net ook.’
‘En toen gaf je ook geen antwoord.’
‘Omdat ik gewoon wil weten waar de grens ligt.’
‘En dan?’
‘Dan weet ik dat.’
‘Maar waarom?’
‘Weet je? Op een gegeven moment is het op.’
‘Wat?’
‘De waarom. Soms doe je iets omdat je voelt dat je het moet doen. Niet omdat iemand je vertelt dat je het moet doen. Sterker nog, heel je omgeving snap niet zo goed dat je doet wat je doet. Maar het voelt goed. Het voelt goed op zoek te zijn naar meer. Op zoek te zijn naar verder. Gewoon omdat het kan. Het maakt de boel stukken concreter dan dromen, wensen en zweven. Het zorgt ervoor dat je de ‘wat als?’ en de ‘ik zou zo graag…’ uitvoert in plaats van deze enkel maar uit te spreken.’
‘Maar dan ben je toch niet zoekende? Dan is het doen, het steeds meer en verder doen toch wat je zegt te zoeken? En dan ben je dus niet 422 kilometer een doel aan het zoeken, maar ben je gewoon 422 kilometer lang dat doel aan het vinden.’
‘Dat klinkt wel een beetje zweverig.’
‘Maar het is wel waar.’
‘Hmm… Misschien. Ik zoek nog wel even verder.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s